4DMpkr pxtzggeawxpk, [url=http://kspvytictgzc.com/]kspvytictgzc[/url], [link=http://iwscskwrvcyv.com/]iwscskwrvcyv[/link], http://cqonucmftiug.com/
~

Jak pomóc dziecku radzić sobie z różnymi stanami emocjonalnymi

Emocje odgrywają zasadniczą rolę w życiu każdego człowieka – zarówno dziecka, jak i dorosłego. Towarzysza w różnych sytuacjach, kształtują relacje ze światem zewnętrznym, wpływają na postrzeganie własnej osoby.

 

Emocje dziecka przedszkolnego

            Wiek przedszkolny to okres, który cechuje się dużą intensywnością wzbogacania i różnicowania życia emocjonalnego. Uczucia takie jak: gniew, strach, radość, wstyd, smutek przejawiają się w sposób coraz bardziej wyrazisty. Mniej więcej do 6-go roku życia emocje dziecka cechuje efektywność i impulsywność. Wyraża swój gniew i niezadowolenie: krzycząc, tupiąc, bijąc innych itp. Jeśli jest zadowolone, to radość wyraża głośnym śmiechem. Reaguje niewspółmiernie do siły bodźców; obraża się i płacze z byle powodu. Tak szybko jak powstają, tak szybko emocje gasną. Dziecko w tym wieku jest emocjonalnie niedojrzałe i niezrównoważone.

 

Wpływ środowiska na rozwój emocjonalny dziecka

            W ogólnym rozwoju człowieka dziedzina emocjonalna wydaje się najbardziej subtelną, wymagającą największej uwagi ze strony rodziców i nauczycieli. Jest to sfera nie mniej ważna niż rozwój umysłowy.

            Rozwój emocjonalny dziecka dokonuje się w głównej mierze na drodze spontanicznych, okazjonalnych wpływów towarzyszących sytuacjom codziennego życia społecznego. Przebywanie w przedszkolu, w grupie rówieśniczej umożliwia nawiązywanie kontaktów interpersonalnych, stwarza konieczność podporządkowywania się obowiązującym normom i regułom postępowania. Sprzyja to wyzbywaniu się egocentryzmu i panowaniu nad własnymi emocjami. Korzystny wpływ na proces emocjonalny wywiera model zachowania się nauczyciela. Jego życzliwa postawa wobec dzieci, opanowanie, cierpliwość, wyrozumiałość stanowią niezbędny czynnik prawidłowego oddziaływania na kształtowanie się emocji wychowanków.

 

Jak dorośli mogą pomóc dziecku radzić sobie z różnymi stanami emocjonalnymi:

            Rodzice i nauczyciele w przedszkolu powinni nie tylko sprawować kontrolę nad zachowaniami dzieci, ale także wskazywać ewentualne konsekwencje złych zachowań, będących następstwem emocji.

Aby pomóc dziecku w radzeniu sobie z własnymi emocjami, należy:

  • Uważnie i spokojnie go wysłuchać,
  • Zaakceptować problem i emocje, jakie wywołał,
  • Nazwać problem, określić wywołane przez niego uczucia,
  • Próbować ustalić z dzieckiem sposoby rozwiązania odczuwanej trudności,
  • Pomóc dziecku w osiągnięciu rozwiązania problemu.

 

Podstawowe zasady uczenia dzieci okazywania uczuć:

  • Stwarzanie atmosfery, w której dziecko będzie miało przekonanie, że ujawnienie uczuć nie jest czymś złym,
  • Wykorzystywanie różnorodnej symboliki, wzorców w zachęcaniu do okazywania i odczytywania stanów emocjonalnych własnych i innych osób,
  • Ukazywanie, ze emocje nie są czymś złym, ale mogą takie być zachowania, będące następstwem emocji,
  • Uczenie, jak unikać pewnego rodzaju zachowań,
  • Zachęcanie i popieranie u dzieci pozytywnych prób radzenia sobie z negatywnymi emocjami.

 

Emocje towarzyszą nam przez całe życie i od tego, czy potrafimy je skierować na właściwe tory, zależy, co osiągniemy, jak będziemy odbierać własną osobę i jak ułoży się nasze życie. Aby dzieci mogły sprostać naszym wymaganiom, musimy nauczyć je rozpoznawać własne emocje i innych, a także nauczyć je wykorzystywać do tworzenia, a nie do utrudniania życia własnego i innych. Dzieci naśladują sposób wyrażania emocji przez rodziców i inne znaczące osoby, zwłaszcza nauczycieli. Dlatego dorośli muszą być przewodnikami w tej subtelnej sferze rozwoju.